Özet
HOMO CONSUMENS BAĞLAMINDA TÜRKİYE’DE EV GENÇLİĞİ ÜZERİNE BİR İNCELEME
Bu çalışma, Erich Fromm’un “Homo Consumens” kavramı çerçevesinde, Türkiye’de ev merkezli yaşama sıkışan gençliğin geçirdiği sosyo-kültürel dönüşümü analiz etmektedir. Dijitalleşme, ekonomik kırılganlık, toplumsal cinsiyet eşitsizlikleri ve kültürel normlar; genç bireylerin üretim süreçlerinden koparak, tüketimle tanımlanan pasif özneler hâline gelmelerine zemin hazırlamaktadır. Özellikle NEET (ne eğitimde ne istihdamda ne de bir yetiştirme sürecinde yer alan) gençlik olgusu, Türkiye’de gençlerin sistem dışına itilmesini ve dijital tüketim döngüsüne mahkûm edilmesini görünür kılmaktadır. Çalışma, nitel araştırma yöntemleriyle yapılandırılmış çok katmanlı bir analiz çerçevesi benimseyerek; gençlerin tüketim pratiklerini, dijital kimlik inşa süreçlerini ve sosyo-ekonomik kırılganlıklarını eleştirel bir perspektifle değerlendirmektedir. Fromm’un “Homo Consumens” kavramı, tüketimi yalnızca ekonomik bir etkinlik olarak değil; kimlik, aidiyet ve anlam üretme biçimi olarak ele almakta, bu bağlamda genç bireylerin dijital medya aracılığıyla özneleşme çabalarını ve bu süreçte maruz kaldıkları kültürel dışlanmaları gözler önüne sermektedir. Pandemi sonrası dönemde derinleşen dijital izolasyon, gençlerin sosyal bağlarını zayıflatmış, psikolojik kırılganlıklarını artırmış ve onları dijital kapitalizmin görünmez emekçilerine dönüştürmüştür. Aileye bağımlılık, bireysel özerklik arayışı ve tüketim talepleri arasındaki gerilim; gençlerin kimlik inşası ve toplumsal konumlanış süreçlerinde önemli ikilemler doğurmaktadır. Bu bağlamda çalışma, gençliğin üretken bir özne olmaktan ziyade tüketim temelli bir figüre dönüşümünü incelemekte; gençlerin toplumsal entegrasyonunu sağlamak adına kapsayıcı ve dönüştürücü sosyal politikalara olan gereksinimi vurgulamaktadır.
Anahtar Kelimeler
Homo Consumens, Tüketim Kültürü, Ev Gençliği,Dijitalleşme
